چته آسمون دوباره

کم آوردی باز ستاره

اشک نریز اخماتو وا کن

به خدا فایده نداره

می گن اشک اگه بریزی

سبکت میکنه اما

اونی که گذاشته رفته

کی مارو یادش می یاره

انقدر بارون میریزی

به تو شک میکنه مهتاب

که دیشب بوده تابستون

ولیکن امشب بهاره

دلتو بزن به دریا

تا بشی تنهای تنها

یا شاید خدا بخواد

و بکنه بهت اشاره

اگه اون یکم دوستت داشت

بی خدافظی نمی رفت

دعا کن خدا تلافی

سرقلبش در نیاره

اگه بی وفا نبود که

واسه تو عزیز نمی شد  

اونی که بشکنه اما بمونه

اون موقع یاره

آسمون دیگه تموم کن

گریه رو فقط دعا کن

که خدای آسمونا

هیچ روزی تنهاش نذاره

آمدو سلام گفت و به چشمم نگاه کرد

یعنی به خاطر هیجانش گناه کرد ؟

تا آن زمان تمام خیالم سپید بود

او آمدو تمام دلم را سیاه کرد

تنها دلیل عشق من و او نگاه بود

با این فریب قلب مرا سر ب راه کرد

راهی برای رد شدن ازاین مسیر نیست

تقصیر او نبود دلم اشتباه کرد  

خیلی ها شاید براشون سوال بشه که تمام این متنهاو شعرها مخاطبشون کیه

باید در جواب بگم تمام این متن ها شعر ها و حتی شعرهایی که

 بعضی موقع ها خودم میگم مخاطبی ندارند

اگر بعضی موقع ها

 زیادی عاشقا نه اند زیادی غمگینند

فقط به این دلیله که بعضی روزا بیشتر از همیشه دلتنگ  میشم

اون روزا که بی تو پرپر می زدم کجا بودی؟

هر چی خونس تو کوچه در می زدم کجا بودی ؟

اون روزا که از غم عاشقی و دیوونگی

به دل دیوونه خنجر می زدم کجا بودی ؟

اون روزا که هر کسی میومدو منو می خواست

 نه به جای حرف آخر میزدم کجا بودی ؟

وقتی که رو سرنوشت خط خطیم با کلی بعض

سه تا بعله ی مکرر می زدم کجا بودی

کجا بودی...

(عاشقانه های باران)

از عمر به جا مانده دگر سیر شدم

از عشق تو خالقا ببین پیر شدم

یارب چه کنم مرا سبب ساز تویی

از هجرو فراق تو زمین گیر شدم

مرگ من روزی فرا خواهد رسید 

در زمستان غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زان روزها   امروز ها   دیروزها

دیدگانم همچو دالان های تار گونه هام همچو مرمر های سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد و درد

می خزند آرام روی دفترم

دستهایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از راه که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یک سو می روند

پرده های تیره ی دنیای من

چشم های ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفترهای من

در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من با یاد من بیگانه ای

در بر آیینه می ماند به جا

تار مویی

نقش دستی

شانه ای

می رهم از خویش  و می مانم زخویش

هر چه بر جا مانده ویران میشود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان میشود

می شتابد از پی هم بی شکیبب

روزها و هفته ها و ماه ها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد

 نرم میشویند از رخسار سنگ  

گور من گمنام می ماند به راه

فارق از افسانه های نام و ننگ

(لطفا در مورد این آپ نظری ننویسید چون فقط و فقط مال دل بارانه)

مرا با تنهاییم تنها بگذار

مرا بادنیایم  تنها بگذار

قرار نبود تیشه به ریشه ی من بزنی

قرار بود حفاظ باشی برای دنیای شیشه ایم

نگذار دیگر شبی متابش را به من بفروشد

دلهره فردا را از من دور کن

نگذار بر دل آرزومندم هراسی باشد

دیگر نگذار سرودی حرمت شب های تنهاییم را بشکند

که من خسته ام

خسته از ستیز با زمانه

با سرنوشت

خسته ام

من تسلیم

این ستاره ها تمام این ستاره مال خودت

من سهمی از آنها نمی خواهم

فقط دلم را می خواهم

تنهاییم را می خواهم

تنهایی مرا شکسته است

انتظار مرا به انتها کشانده است

دست هایم راببین خالی ست

شانه هایم را ببین که تحمل این همه سختی را ندارد

مرا ببین به چشمان خیره شو چه می بینی ؟

این خنده های تلخ این لبخند همیشگی و این نگاه

چه چیزی را به تو گشزد می کند ؟

من زاده ی پاییزم

فصل اندوه خیز

سهم من از دنیا این است

به من نگاه کن

نگاه کن که تحمل دوباره شکستن را ندارم

                                                                          باران

دلم به وسعت این آسمون گرفته امروز بارانی تر از همیشه ام

نه از توعاشقی می خوام نه یک احساس همدردی  

به دنبال چی بودی که تو من پیدا نمی کردی

چیزی یادم نمی یومد برای نوشتن یعنی بهانه ای نداشتم واسهنوشتم تصمیم گرفتم چندتا ترانه بنویسم...

تنها امید من که نا امیده

امید من دوباره ته کشیده

لحظه به لحظه فکر نا امیدی

این لحظه ها امانمو بریده

اون که می گفت با دستای دل من

از قفس بی کسی آزاد شد

چی شد که با گریه من شاد شد

با شبنم اشک من آباد شد

از وقتی رفت یه روز خوش ندیدم

خواستم دلم یه گوشه ای بمیره

خسته شدم چه انتظار سختی

یکی بیاد جون منو بگیره

قلب من از تپیدنش خسته شد

نبضم با ضربه های معکوس مرد

قلب من از خستگی خوابش گرفت

این دل نا امید و مایوس مرد

شاید صدای زخمی دل من

مرحم زخمای دل تو باشه

شاید که قصه ی جدایی من

نذاره هیچکی از کسی جدا شه

*********

نمی دونی یکی اینجا

از این تنهایی دق کرده

حواست دیگه اینجا نیست کجا میره نمی دونم

 می خوام این بار برگردم ولی سخته نمی تونم

نه از تو عاشقی می خوام نه یک احساس همدردی

به دنبال چی بودی که تو من پیدا نمی کردی

 من عشق اولت بودم نه یک مهمون نا خونده

میرم اما بدون اونجا دلم پیش تو جا مونده

حواست گرچه اینجا نیست ولی من با تودرگیرم

تو سرد وبیخیال اما من از دلشوره می میرم

شاید یادم بره کم کم که چشمات باور من بود